Bir süre önce Uşak Üniversitesi tarafından başlatılan ve valilik ile belediyenin de destek verdiği “Kahve Molası” adlı sohbet toplantıları devam ediyor. Belli aralıklarla düzenlenen, siyaset ve güncel konuların konuşulmadığı sohbet toplantılarında edebiyat ve kültürel konular ele alınıyor

Bir süre önce Uşak Üniversitesi tarafından başlatılan ve valilik ile belediyenin de destek verdiği “Kahve Molası” adlı sohbet toplantıları devam ediyor. Belli aralıklarla düzenlenen, siyaset ve güncel konuların konuşulmadığı sohbet toplantılarında edebiyat ve kültürel konular ele alınıyor.
Atatürk Kültür Merkezi’nde dün akşam gerçekleştirilen “Kahve Molası” adlı toplantıların bu haftaki oturumunda “Laleler” konusu işlendi. Prof. Dr. İskender Pala’nın moderatörlüğü yaptığı “Kahve Molası” adlı sohbet toplantısına Uşak Valisi Özdemir Çakacak, Uşak Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Adnan Şişman, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Öğretim görevlisi Dr. Kaya Üçer ile Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Öğretim görevlisi Dr. Münevver Üçer konuşmacı olarak katıldı. Toplantıya dinleyici olarak Garnizon Komutanı Albay İsmail Özcan, İl Emniyet Müdürü Cafer Şahin, Belediye Başkan Vekili Mustafa Gündüz, daire müdürleri ve çok sayıda davetli ile üniversite öğrencileri katıldı. Yaklaşık iki saat süren toplantıda Prof. Dr. İskender Pala ve diğer konuşmacılar laleler üzerine çeşitli görüşler bildirdi. Sohbet toplantısı sonunda soru cevap bölümüne geçilerek konuşmacılar dinleyicilerin sorularını yanıtladı.

Eğer bir dış etken seni üzerse,
Duyduğun acı o şeyin kendisinden değil,
Senin ona verdiğin değerden geliyordur.
Onu da her an ortadan kaldırma gücün vardır.

Zehir De Olsan Kal Bende

Hangi gözlere düşer serabın
Muradına tutsak iken ben
Vuslat hayali yüreğimdeyken
Bir yanım tipi , boran , kar düşer
Bir yanım alev alev kor düşer
Dağ susar bugün
Düşler mahkum çirkiniklere
Cellatlar basar bugün
Zehir de olsan kal bende
Say ki sabahına küsmüş bir ayazdım
Ne olur gel
Sana şiir yazdım

Kimin yollarına tebessüm eder dudağın
Yollarına turab iken ben
Öyle deli dolu
Öyle apansız
Çık gel
Sana söylerim tüm türküleri
Sanadır çığlıklanan her dize
Fermanım gözlerinde
Dermanım gözlerinde
Yorgun savaş mirasıyken sokaklar
Say ki senliğimde bükülmez bir bilektim
Ne olursun gel
Yokluğunda boyun büktüm , eyvallah çektim

Kimin ufkuna takılır adın
İstanbul ‘ un tüm duvarlarına yazmışken ben
Banklara , ağaçlara kazımışken
Namlu öyle soğuk ki
Horoz titrek
Ellerim kadar
Bir yanım lime lime kan düşer
Bir yanıma umut düşer , tan düşer
Gel gayrı takatim ol , gücüm ol
Geçmiş hesaplar sorulsun zalimden
İnancım ol , öcüm ol
Hasretin dert , hasretin işkence yüreğimde
Gel dermanım ol , ilacım ol
Esse savursa seni bir deli rüzgar
İlk defa ağladım gel gör yar
Say ki bir deli hançerdim belde
Kanım aksın , canım çıksın gel de…

Üniversite 2. sınıftayım. Arkadaşlar soruyorlar, “Derya hasta mısın? Yüzün sapsarı. “Yok değilim” diyorum. Mevsim bahar, ama gökyüzü kapkara bulutlarla kaplı gibi geliyor bana. Ne çiçekleri görüyor gözüm, o çok sevdiğim çiçekleri, leylakları, laleleri, sonra yaza doğru ka

Okulun son günü, son final sınavı… Soruları bir an önce bitirip sınav salonundan erken çıkıyorum ve hızlı adımlarla kimseyle karşılaşmadan, vedalaşmadan okuldan kaçıyorum…

Bunları yaşamadan çok önceleri kalbimin en derininde bir dilek saklardım “Allah’ım beni sana yaklaştıracak birini nasip et bana!” Kabul olmuş meğer…

“Derya çok değişti” demiş ya, varsın öyle bilsin. CANI SAĞOLSUN…

Bundan tam 10 yıl önceydi, tam da bu zamanlar…

mpusun her yanında sık sık açan gülleri… Ne de kuşların cıvıltılarını duyuyorum. Ne yemek var ne de uyku. Benim içim acıyor. Bana bir şeyler oluyor diyorum kendi kendime.

Ben vuslata yaklaştıkça, gizli bir el engelliyor sanki, yaklaşmak istedikçe uzaklaşıyorum. Faili hakiki Allah…Vuslata tam yaklaşmışken, sanki gaybdan bir ses işitiyorum, “hayır Ben dilemiyorum,Ben takdir etmiyorum, Ben onaylamıyorum” diyor…

Sonra o benden yüz çeviriyor… Sebep; “Derya çok değişti” demiş. Hayatımda yaşadığım en kötü günlerde yanımda olmayanın sevgisi gerçek midir? Her şey bitti diyorum defalarca, her şey bitti… Bu iki kelime o kadar acıydı ki “Her şey bitti!”…

Bir gece rüyamda, giysimin tam kalbimin üzerine gelen kısmının kocaman kırmızı bir leke olduğunu görüyorum.

Evle okul arasında gidip gelirken etrafımdaki insanlar konuşuyorlar, günlük sıradan şeyleri… Ben hiçbir şey duymuyorum. Tamamen içime, kalbime kapanmışım, başka şeyler duyuyorum…Nereye baksam kalbime, aklıma tek söz geliyor “ALLAH”.Bütün varlıkların Allah”ı zikrettiğini duyuyor gibiyim.Sanki her yerde Allah var.La mevcude illahu…

Kendimi zorlaya zorlaya, ders notlarımın üzerine gözyaşları dökerek çalıştığım finaller nihayet bitiyor ve çok şükür ki yaz tatiline giriyoruz.

Benim içim acıyor, bana bir şeyler oluyor… Her gün on binlerce tespihle ayakta zor duruyorum. Esmaül Hüsna”yı ezberliyorum okuya okuya.Ya Baki diyorum durmadan,”Allah’ım yalnızca Sen Bakisin, senden başka her şey fani”.Her secdemde yalvarıyorum,”Allah’ım gönlümü sana çevir” diye…

Keşke son sınıfta olsaydım… Okulun bitmesine daha iki yıl var ve ben iki yıl boyunca onunla aynı kapıdan, aynı sınıfa girip çıkıp, defalarca karşılaşmaya nasıl dayanırım?

Allah’a dayanıyorum ve defterimin ilk sayfasına sadece şunu yazıyorum:”Hiç kimse görmek istemeyen kadar kör değildir.”Bir daha ona hiç bakmadım iki yıl boyunca. Biz 4 yılda hiç konuşmadık, tek kelime bile.